నీ స్నేహం....

గుంపుగా ఉండే ఆకాశ పక్షులలో ఉండేది ఏ స్నేహం...
కలిమి లేమిలను కలగొలిపివున్న కృష్ణ కుచేలలు మధ్య ఉండేది ఏ స్నేహం...
నీరు లేక నిమిషం గూడా నిలువలేని నీరు చేపల  మధ్య నిలేచేది  ఏ స్నేహం...
కలకాలము కాపాడే కంటి పాపని కంటికి కలిపింది ఏ స్నేహం...
గాయానికి మాన్పు మందుకి మధ్యనుండేది ఏ స్నేహం...
ఏ స్నేహం,  ఏ స్నేహం...అని ఆలోచిస్తే ఎదుట నిలిచింది ఈ స్నేహం..
సమస్యలను సంస్కారంతో సాధించేది స్నేహం...
సమరాన్ని కూడా సద్దుగమనించి సంతోషాన్ని నింపేది స్నేహం..
చింత్లలో చేయూత నిచ్చింది స్నేహం...
అట పాటలతో అందర్నీ ఆహ్లాదపరిచేది స్నేహం...
కన్నీటి కడలిలో వున్నా కాలి తడవకుండా ఒడ్డుకు చేర్చేది స్నేహం...

కరువు....

నీటి బొట్టు రాల్చాల్సిన నీలి నింగి నిదురపోతున్నది ....
నారు నాటాల్సిన నేల గొంతు నీరు లేక  నిస్సారమవుతున్నది....
ఉరుములు ఉరమాల్సిన చోట ఉదయభానుడి ఉనికి 
                                                  ప్రజ్వరిల్లుతున్నది...
పచ్చని పైరు పండాల్సిన చోట పదును లేక  పాడి పంట
                                                 పతనమగుచున్నది...
నాగలి పట్టి నడిచే  నాయకుడి నట్టింట నరకయాతన....
కౌలు, కూలి చేసి కళేబరాన్ని కాపాడుకుంటున్న కర్షకుని కంట     
                                                కన్నీరు...
అందుకేనేమో! పామరుడు పల్లె వదిలి పట్టణం వైపు పరుగు 
                                               ప్రయాణం...
ప్రాణం వదిలి పైకి పోయి..జీవితానికిచ్చెను విసుగు విరామం...
ఓ నింగీ! వ్యంగ్యాన్ని వదిలి, ఒక్కసారి వంగి పుడమిని తొంగి చూడు...
పతన పుడమి పతాంగికి నీ చినుకు కొంగుతో లంగరు వేసి...
పుడమి అంగాంగాలను పచ్చని పైరు తోరణములతో సింగారించి...
నరుని హృదయంలో కంగారు తగ్గించి.. నీ ఉప్పెనతో...
ఊపిరినీ నింపు...ఉత్సాహాన్నినింపు....

నువ్వే .... నువ్వే....

కనుల కొలనులో కళ కళలాడే కలువవు నువ్వే....
మది మందిరంలో మధనం మరిపించి మకరందమును కురిపించగల మహారాణి నువ్వే....
గుండెల గుడిలో నా గుప్పెడు మనసుతో నిత్యారాధన  అందుకుంటున్న గుణవతివి నువ్వే....
నా పాటలలో పరవశం నువ్వే....
నా పాదాలకు గమ్యం నువ్వే....
నా నోటి మాటలకు మకుటం నువ్వే....
నా నాలుక మీద నిత్యం నాట్యం చేసే నాట్య మయూరివి  నువ్వే.... నువ్వే....నువ్వే....

కరుణ.....

అరుణ కిరణాలలో లేదు కరుణ...
దప్పిక గొన్న ధరణిని చూసి దేవునికీ కలగలేదు కరుణ...
మాతరణాలతో మరణాలు పెరిగినా మనిషి మదిలో మెదలలేదు కరుణ...
నింగి నీడలో ఉండలేక, కడుపు నిండా తిండి లేక, కొండంత గండాలలో 
అండలేని బ్రతుకు బండిని చూసి ఏ ఫ్రెండికి కలగలేదు కరుణ...
 వసతి లేక వితంతువులు విల విలలు చూసి ఏ వీర నారీ లోను 
                                వికసించలేదు కరుణ....
 ఆకలితో అలమటిస్తున్నఅనాధులు...అపురూపంగా పెంచిన అబ్బాయి నుండి ఆదరణ లేని అమ్మానాన్నలు...ఇలా అందరు ఆదమరిచిన పదం కరుణ......
ఈ దారుణాలను చూసి కావాల్సింది కన్నీళ్ళు కాదు...రాయాల్సింది  కరుడగట్టిన హృదయలను కరిగించే కవితలు కాదు....
కావాల్సింది కల్మషం లేని ప్రేమ....ఉదయాంచిల్సింది ఉప్పెన లాంటి దయ....
కరుణ చూపాల్సిన తరుణమిది.... 
శరణు అనే మనుషలకు కరుణ ఆభరణంతో కలతలను కదిలించాల్సిన తరుణమిది....

నా అభి"మతం".....

నేడు మతమత్తులో మనిషి మనుగడ....
కులజాడ్యంపై కుతూహలం....
కుళ్ళు రాజకీయాల స్వార్ధంతో కుమ్ములాటలు యిలా 
మత మంటల్లో ఇంకెన్నాళ్ళు జీవన్మరణ పోరాటం....
ఎందుకీ సగటు మనిషికి ప్రాణసంకటం....
ఎప్పుడొస్తుంది సర్వ సమాన మత సమాజం...
ఇంకెన్నాళ్ళు కావాలి కులరహిత సంఘంలో సంబరానికి...
ఆగండి... ఆలోచించండి.....అభ్యర్దననుకోండి....
మతమంటూ మరవాలి మనిషన్నవాడు....
మమతంతా పంచాలి మనసున్నవాడు....
కలతంతా తీర్చాలి కలిగున్ననాడు...
విడమరచి చెప్పాలి విద్య ఉన్నవాడు....
కులకలహాలను... కలిమిలేమిలను...కుఠిల రాజకీయాలను..
కబళించి కసిరసిని కరుణతో కడిగి ఈ కలియుగంలో 
కలతలు లేని కరుణ యుగంలా కలకాలం 
కన్నలపండుగగా కలిసిపోవాలి.....

నేనొక కవితను....

                                       నేనొక కవితను....                                      

తొలకరి మాసంలో వచ్చే చిరుజల్లును....

ఆకాశంలో కనిపించే చక్కని హరివిల్లును....

వసంతంలో కూసే కోకిల మృదు మధురగానంను....

ప్రకృతి పులకరింపుకి పలికే పద్యాన్ని...

మనసులో ఉండే మమతను....

అమ్మలో ఉండే అనురాగాతను....

స్నేహంలో ఉండే సఖ్యతను...

ప్రేమలో ఉండే పరవశంను...

సత్యాన్ని అన్వేషించే శ్రమశక్తిని...

మతోన్మాదాన్ని మంట కలిపే మంచి మల్లెను...

దరిద్రుల దప్పిక తీర్చే ధనిక సంద్రాన్ని ....

భావ ఆవేశాలతో భారతావనికి 

చూపించగల భవితను...కవితను....

నేనొక కవితను.....

స్నేహం కోసం....

నా అభిప్రాయాలతో ఆకారాలను గీసి, నేను సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు నా కళ్ళల్లో మెరిసే పెరుపులతో మెరిగులు దిద్ది  నా పదాలతో ప్రాణాలు పోస్తే...ఖచ్చితంగా పుట్టిన వారు నా మిత్రులలో ఎవరో ఒకరి పోలికలను కలిగి ఉంటాడని అనడంలో అతిశయోక్తి లేదు. ఎందుకంటే "Don't follow any one but learn from every one" అన్నట్టుగా నేను తెలుసుకున్న మంచి విషయాలు లేదా నా లోవున్న మంచి గుణాలు అయిన నా మిత్రుల దగ్గర నుండి ఎక్కువుగా నేర్చుకున్నాను. అందుకేనేమో ఒక మనిషి గురించి తెలిసి కోవాలి అంటే ముందు వాడి మిత్రులగురుంచి తెలుసుకోమంటారు. ఇలా నా జీవితంలో అనేక విషయాలను నేర్పిన ప్రతి మిత్రుడకు, నాకు స్పూర్తిగా నిలిచినా ప్రతి స్నేహితుడకు అంకితమిస్తూ... స్నేహితుల దినోత్సవం సందర్భంగా  రాస్తున్న బ్లాగ్....అయితే నా  స్నేహితులతో ఉన్న అనుభవాన్ని ఈ చిన్న బ్లాగ్ లో రాయడం కష్టం అయిన సముద్రాన్ని మర చెంబులో ఇమిడ్చినట్టు నా అనుభవాన్ని ఈ బ్లాగ్ లో ఇమిడ్చి రాస్తున్న....

నేను చిన్నప్పటి నుండి హాస్టల్ లో చదువుకోవడం వలన నేను ఎక్కువుగా స్నేహితులతో కలిసి ఉండే అవకాసం లభించింది. చిన్నతనంలో తిండికైన, తిరగాడనికైన, చదువుకైన లేదా సాహసానికైనా, ఆటకైన...పాటకైన ఇలా అల్లరిగా చిల్లరిగా చెట్టపట్టాలు వేసుకొని... జట్టు కట్టుకొని సరదాగా గడిపిన రోజులు ఇంకా నా కళ్ళ ముందు కదలాడుతూనే ఉన్నాయి. కానీ ఎంత అల్లరి చిల్లరిగా తిరిగిన ఒకరికోసం ఒకరికి పని చేయడంలో సహాయం చేయడాన్ని, వేచిచూడటం లో ఓర్పుని, చదువులో కొంత నేర్పుని ఇలా మాకు తెలియకుండానే నేర్చుకునన్నాను. నా చిన్నతనంలో నాకు మంచి మిత్రులు ఉండటం వలన, అలాగే వాళ్ళు నా మదిలో మొదట వేసిన స్నేహమనే "విత్తు" నేటికి వృక్షమై..... నా జీవితంలో వినోదభరితం కావడానికి మూలం అయ్యింది. 

ఇక యవ్వనంలోకి వస్తే...ఇవి నా జీవితంలో ఎంతో మధురమైన క్షణాలు ఉన్నాయో అంతే మధనపడ్డ క్షణాలు ఉన్నాయి. ఏదైనా కాలేజి రోజులలో ...అడుగేస్తే నవ్వు.. విజలేస్తే కెవ్వు...అనుకోకుండా ఎదురైనా అమ్మాయిల నవ్వులు...దాని వలన పుట్టిన లవ్వులు...  లవ్వులు గెలవడానికి ఇచ్చిన పువ్వులు... ప్రేమ గెలిస్తే పార్టీలు...ఓడితే వాళ్ళమీద కార్టూన్లు ఇలా ఆద్యంతం ఆనందమే.  ఇక నా విషయానికి వస్తే కాసింత అమాయకత్వం, ఏమి చేయాలో తెలియని అయోమయం, ఎదుట నిలిచే ఆకర్షణలు, దాని వెనుకనున్న అలజడలు, ఏదో అందుకోవాలని ఆలోచన, అడ్డుగా నిలిచినా అవరోధాలు, సన్నగిల్లిన ఆత్మ స్థైర్యం, సర్దుకోలేని ఆర్ధిక ఇబ్బందులు... ఇలా ఎన్ని ఒడుదుడుకులు ఎదురైనా నేను ఓటమి కోరలలో చిక్కుకోలేదు ఎందుకంటే నా మిత్రుల దగ్గరనుండి పొందిన ఆదరణ, వారిచ్చిన ఆత్మ స్థైర్యం, ఆపదలో వెంట నిలిచిన ఆప్తమిత్రులు, వారు చూపిన సన్మార్గం  నన్ను నా జీవితంలో ముందుకు సాగనిచ్చాయి. నా మిత్రులు చేసినది ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే " నేను ఏ పని తలపెట్టిన నా ముందు వెనుక లోటు కనిపించేది, కానీ నా జీవితంలో ఎప్పుడూ...  ఎక్కడా...  లోటు జరగలేదు" అని నేను సంతోషంగా చెప్పగలను.

చివిరిగా నా మిత్రుల గురించి ఒక్క మాట చెప్పాలి. ఇప్పటకి మా అమ్మ నేను కొంత మంది స్నేహితులను కలవడానికి వెళ్తానంటే ఎంతో సంతోషంగా పంపుతుంది. ఎందుకంటే మా అమ్మ నన్ను ఎంత అపురూపంగా, అప్యాయతగా  చూసుకుంటుందో అంత కన్నా నా మిత్ర్హులు బాగా చూసుకుంటారని ఆమె నమ్మకం. పైన నేను చెప్పినట్లు తోబుట్టువులు దగ్గర నుండి పొందని తోడునీడను... , అన్నదమ్మల దగ్గరనుండి పొందని ఆదరణను, నాన్న దగ్గర దొరకని స్వేచ్చను, మా అమ్మ దగ్గర లేని అనురాగాన్ని పొంది ఇలా నా మిత్రుల వలన నేను నా జీవితంలో సమస్యలున్న  సంతోషంగాను, బాధలున్న నిర్భాయంగాను, కలతలున్న కంగారుపడకుండా  నిశ్చంతాగాను నిలకడగా ముందుకు సాగుతున్నాను. అందుకే నా మిత్రుల విషయంలో ఒక బలమైన నిర్ణయం తీసుకోనాను. అది " నాకు నా మిత్రులతో ఏదైనా సమస్య వస్తే, ఆ సమస్యను సరిదిద్దు కోలేనప్పుడు సమస్యనే విడిచిపెడతాను కానీ ఎట్టి పరిస్థితులలోను ఆ మిత్రుడను విడిచి పెట్టను, ఒక వేళ  ఏ మిత్రుడనైన విడిచిపెట్టినట్టయితే  ఇరువరిలో ఎవరో ఒకరు ఈ లోకాన్ని విడిచినట్టే.. ...."

రోజులు గడుస్తున్న నేను నా జీవితంలో సంతోషంగా ఉండటానికి కారణం...మా అందరి హృదయాలు స్నేహమనే సున్నితమైన దారంతో ఎంతో అపురూపంగా కలసిపోయాయి. అందుకే స్నేహమనే దారమే నా జీవితానికి ఆధారం అది లేక పోతే నిరాదరం. ఇలా చెప్పుకుంటే పోతే ఎంతయినా రాయగలం. అయిన అమితమైన ప్రేమున్న మిత్రుల కొరకు మితంగా రాయడం నా వల్ల కాదు గాని, ఇక పైన జీవితంలో కూడా స్నేహాన్ని ఆస్వాదిస్తూ... ఆనందిస్తూ...దానిని నిలబెట్టు కోవడానికి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తూ....ఉంటానని సంతోషంగా తెలియచేస్తూ...  స్నేహితులకు మరి స్నేహ ప్రపంచానికి స్నేహితుల దినోత్సవం సందర్భంగా నా శుభాకాంక్షలు తెలియయచేస్తూ.....
                    " Friendship isn't how to forget but how to forgive
                      Not how you listen, but how you understand
                      Not how you see, but how you feel
                      Not how you let go, but how you hold on! "
                     HAPPY FRIENDSHIP DAY....